Beste toneelliefhebbers,
In het kader van ons 25 jarig jubileum in 2026 zal ik, Mark de Feijter, een poging doen om aan de hand van diverse toneelstukken, die onze vereniging heeft opgevoerd, een regelmatig feuilleton met anekdotes te plaatsen gedurende dit lopende jaar.
Deel1: Begin van een nieuwe Axelse toneelvereniging.
In 2001 kreeg ik een telefoontje van Corrie de Feijter met de vraag of ik het nog eens leuk zou vinden om mee te doen in een toneelstuk met een aantal coryfeeën van vroeger, toen we met de PJZ (Plattelands Jongeren Zuid) een jaarlijks stuk opvoerden in de Halle. Ik heb meteen “ja” gezegd, want ik moest gelijk terugdenken aan die leuke tijd en de lol die we er aan beleefden. De eerste bespreking vond plaats op het terras van cafe Cambrinus en kwamen na een aantal onvermijdelijke versnaperingen tot de conclusie, dat het eigenlijk nodig was om een vereniging op te richten om in aanmerking te komen voor bv. subsidie van de Gemeente Axel en nog wat andere zaken. Om kort te zijn: Het kwam er uiteindelijk op neer, dat het geen eenmalig gebeuren zou worden. De nieuwe vereniging met de gewaagde naam ’t Spektakel was geboren en werd in oktober 2001 ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.
Het stuk, dat ten tonele gebracht zou worden, was snel gevonden: De Polyester Polka van de bekende schrijver Dimitri Frenkel Frank (o.a. van het tv. programma “Zo is het toevallig ook nog eens een keer” uit de jaren ’60). Gezien de tijdsgeest werd het omgedoopt tot de titel: De Microfiber Tango. Het stuk werd niet toevallig gekozen, daar een paar van ons in het PJZ verleden dit ook al eens gespeeld hadden. Een repetitielokaal werd gevonden (vele andere zouden nog volgen), want repeteren in De Halle was (en is nog), gezien de kosten geen optie. Het decor moesten we er maar bijdenken, iets wat hedentendage (op de laatste week na dan) nog zo is. Andere toneelgroepen verwonderen zich hier nog steeds over, hoe we dat in godsnaam voor elkaar krijgen om dan een prima stuk op te voeren! We zijn niet anders gewend en inbeelding van de situaties kan geen kwaad. Om het wat “makkelijker” te maken zou het decor ook nog eens 3 zichtbare locaties bevatten: een kamer, een keuken, een slaapkamer van de overbuurvrouw (meisje van plezier) en een onzichtbare van de bovenbuurman. Bovendien werden we als spelers ook nog eens onderworpen aan het volgen van enkele tango danslessen onder leiding van een heuse dansleraar. Hilariteit alom uiteraard, want voor niet dansers zonder ritmegevoel was het een marteling. Tja, perfectie bestaat niet!
Gezien het budget verliep de promotie in die tijd nog wel op zijn “Jan boere fluitjes” en was sponsoring nog minimaal, maar dat mocht de pret niet drukken. De beste promotie die we konden maken, was de uitvoering, daar in die tijd de PZC nog recensies schreef over de opgevoerde stukken. Marjon Sarneel werd dan ook alom gevreesd door haar scherpe analyses en kon je maken of breken! Nou ja, een beetje dan.
Eindelijk was het dan in 2002 zover: De premiere van ’t Spektakel,een memorabel moment toch wel. Het decor viel meteen in de smaak bij het in grote getale opgekomen publiek. De openingsscene was voor mij als componist van reclame-jingles meteen al peentjes zweten, want de kunst van het pianospelen was aan mij niet besteed (nog niet trouwens). Daarom werd in een nagebouwde vleugel een cassetterecorder (!) geplaatst met diverse opnames van jingles, die met tussenpozen werden afgespeeld en suggestief op de piano nagebootst. Het was verdraaid goed opletten als “pianist” om op het juiste moment op de knop “aan” of “uit” te drukken, want er stond ook nog een zeurende opdrachtgever naast me, om commentaar te geven.
Eindresultaat was echter: Het leek net echt!
Een tweede memorabel moment was toch wel het bezoek van de bovenbuurman (Maarten Dieleman). Deze had de gewoonte om zich langs buiten via een touw omlaag te laten zakken en door het open schuifraam naar binnen te komen. Na een paar geslaagde pogingen, ging het op een gegeven moment gruwelijk mis. Bij zijn ultime zwaai om binnen te komen viel het raam omlaag met als gevolg een hoop glasgerinkel en een hoop consternatie op het podium. Gelukkig geen gewonden, wel een hoop gebroken glas. Wat doe je dan? Doorspelen zonder de vaste script even aan te houden en improviseren. Dat lukte prima, al zeg ik het zelf! Daar op het podium een aantal rekwisieten aanwezig waren, zoals een bezem, blik en veger (er werd tenslotte net het appartement ingericht)), werd al spelende met een wat aangepaste tekst de rommel opgeveegd en gingen we over tot business as usual. Publiek lag in een deuk, want het hoorde er gewoon bij blijkbaar. Achter de schermen hebben er echter toch wel een paar met kromme tenen gestaan!
Om een lang verhaal kort te maken: Een succesvol debuut van onze club, hoewel de krant wel enkele kritiekpunten aanstipte w.b. de aanpassingen van het stuk in zijn geheel en het tempo (tja, persoonlijke mening van de criticus, maar wel iets om in gedachten te houden). Daar tegenover was men enorm goed te spreken over de individuele prestaties van de spelers en de chemie onderling. Een nieuwe Axelse toneelvereniging had zich positief op de kaart gezet!!
Mark de Feijter
Rolverdeling:
Alexander Varenheid Mark de Feijter
Matthieu Hemelsbreed Pim Vinke
Lilli Mieke Murre
Polly Jaqueline Murre
Max Treurniet Wim Westerbeke
Boudewijn Maarten Dieleman
Paula Clara Scheele
Zaza Corry de Feijter
Regie Jeanine Scheele
Decor Han Dey